دریای سیاه

کاش می توانستم با خود سخنی داشته باشم ،

از خود بگویم ، باورم را باور کنم ، خوانده هایم را

 بنویسم مثل او ، مثل او که بودنش را باور دارم

                  (M)

چراغها را خاموش کنید

می خواهم آسوده سر بر زمین بگذارم

غریبه اگر می خواهی به خواب من بیایی

نامم را که صدا میکنی کمی آرامتر

بگذار تا پسین فردا با خیال خوش تو

میان رویاهای شیرینم دست و پا زنم

از من نگیر این لحظه های دلخوشی را

نگذار حتی در خواب دیدن تو برایم عقده شود...

یادت میاید حرفی را که زدی

گفتی میروم

گه گداری شاید به خوابت بیایم

شاید در خواب تو را به آرزوی دیدنم نزدیک کنم

و چه خودخواهانه گفتی...

لا اقل همین وعده را برایم بگذار...

غریبه به خاطر خدا در خوابم هم که شده صادق باش

بی تو می فهمیدم

چون چناران کهن

از درون تلخی واریزم را

کاهش جان من این شعر من است

ارزو می کردم

که تو خواننده ی شعرم باشی

                                      ـــــ راستی شعر مرا می خوانی؟

نه دریغا هرگز

باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی

                                     کاشکی شعر مرا می خواندی!

نمی دونم چی بگم ، از خودم بگم ، از درد دلم بگم ، از کجا شروع کنم و چگونه تموم کنم .
حرف آخر دلم رو نوشتم . اگر دوست داشتی می تونی یه نظر بدی تو وبلاگم .
برام سخته گفتنش ولی . . .
حرف های ما هنوز ناتوم . . . تا نگاه می کنی وقت رفته ! باز همان حکایت همیشگی . . .
یکی از بزرگان میگه هر کی رو دوست داری بهش بگو مواظب خودت باش ، من هم می گم مواظب خودت باش .

از صمیم قلب می پرستمت

گفتند :

افتاب طلوعی دوباره خواهد کرد

اینک امید من . تو بگو افتاب کو؟

      در خلوت شبانه ی ما

 اهسته گام بردار

          اینجا طنین گام تو اغاز دشمنی ست

دیدم امید من

             برخاست

                     خشمناک

                              خندید

خندید و خیل خوف

در خلوت شبانه ی من موج می گرفت

          با هق هق گریستن من

                     دیدم طنین خنده ی او اوج می گرفت.

سرگرميه تو

درد جان کاهيست دردِ انتظار

کوه را زير پا خرد ميکند انتظار

بیا تا هنوز ته مانده ای مانده از ماندنم